KALENDARIUM
PAPIESKIE
Zawiera wybrane wydarzenia z życia i
pontyfikatu Jana Pawła II.
LISTOPAD
1 listopada 1946
– przyszły Papież przyjmuje święcenia kapłańskie
z rąk abp.
Sapiehy i 2 listopada odprawia mszę prymicyjną w krypcie św.
Leonarda na Wawelu.
Historia mojego
powołania kapłańskiego? Historia ta znana jest przede wszystkim
Bogu samemu. Każde powołanie kapłańskie w swej najgłębszej
warstwie jest wielką tajemnicą, jest darem, który nieskończenie
przerasta człowieka (...). Powołanie jest tajemnicą Bożego
wybrania.
Odprawiając prymicyjną Mszę świętą w krypcie św.
Leonarda, pragnąłem uwydatnić moją żywą wieź duchową z historią
narodu, która na wzgórzu wawelskim znalazła swą szczególną
kondensację.
4 listopada –
dzień imienin Ojca Świętego
Rodzice, dając mi
to imię, chcieli powierzyć mnie opiece św. Karola Boromeusza.
(...), biskupa i wyznawcy.(...) Dzień 4 listopada jest dla mnie
poniekąd najdawniejszy, pierwszy. W ślad za nim idą inne dni,
które z nim się dość blisko splatają. Jest przede wszystkim
dzień 1 listopada, dzień święceń kapłańskich – rok 1946. Potem
dzień święceń biskupich. Wreszcie przed laty, dzień 16
października, wybór na Stolicę Piotrową. Te wszystkie dni łączą
się i myślę, że ich korzeń tkwi w tym pierwszym,
to znaczy w
dniu Chrztu Świętego; wszystko z tej łaski,
z tego sakramentu, w
naszym życiu wynika.
30 listopada 1980
– ukazała się encyklika Jana Pawła II Dives in misericordia
(Bogaty w miłosierdzie)
Orędzie
miłosierdzia Bożego zawsze było mi bliskie
i drogie. Historia
jakby wpisała to orędzie w tragiczne doświadczenia II wojny
światowej. W tych trudnych latach było ono szczególnym oparciem
i niewyczerpanym źródłem nadziei (...) Było to moje osobiste
doświadczenie, które zabrałem ze sobą na Stolicę Piotrową i
które niejako kształtuje obraz tego pontyfikatu.
PAŹDZIERNIK
16 października
1978 – świat obiegła niesamowita informacja – kardynał Karol
Wojtyła został wybrany na następcę św. Piotra i przyjął imię
Jana Pawła II
Kiedy 16
października 1978 roku, po wyborze na stolicę Piotrową zadano mi
pytanie: „Czy przyjmujesz?”, odpowiedziałem: „W posłuszeństwie
wiary wobec Chrystusa, mojego Pana, zawierzając Matce Chrystusa
i Kościoła – świadom wszelkich trudności – przyjmuję”.
Do Polaków Ojciec
Święty powiedział wtedy te słowa:
Cóż powiedzieć?
Wszystko, co bym mógł powiedzieć, będzie blade w stosunku do
tego, co czuje w tej chwili moje serce. A także w stosunku do
tego, co czują wasze serca. Więc oszczędźmy słów. Niech
pozostanie tylko wielkie milczenie przed Bogiem, które jest samo
modlitwą.
22 października –
nastąpiła uroczysta inauguracja pontyfikatu Jana Pawła II.
Nie lękajcie się.
Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi! Jego zbawczej
władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych,
systemów politycznych, kierunków cywilizacyjnych. Nie lękajcie
się! Chrystus wie, co jest w człowieku. On jeden!
Październik to
również miesiąc maryjny.
Totus Tuus -
formuła ta nie ma tylko charakteru pobożnościowego (...), lecz
jest czymś więcej. Dzięki św. Ludwikowi Grignion de Montfort
nauczyłem się na nowo maryjności i ten dojrzały kształt
nabożeństwa do Matki Bożej idzie ze mną od lat.
Uczestnicząc w
soborze, odnalazłem wszystkie moje dawniejsze doświadczenia od
lat młodzieńczych, odnalazłem też tę szczególną więź, jaka łączy
mnie
z Bogurodzicą w coraz to nowych wymiarach. Wymiar pierwszy,
najdawniejszy, to jest modlitwa w dzieciństwie przed obrazem
Matki Bożej Nieustającej Pomocy
w wadowickim kościele
parafialnym, to jest tradycja karmelitańskiego szkaplerza,
głęboko wymowna
i symboliczna. To jest tradycja pielgrzymek do
sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej.(...) Osobny rozdział
stanowi Jasna Góra ze swą ikoną Czarnej Madonny.
WRZESIEŃ
1 września 1939 –
wybuch II wojny światowej zastał młodego Karola Wojtyłę na Mszy
świętej w wawelskiej katedrze w pierwszy piątek miesiąca;
Wybuch II wojny
światowej zmienił w sposób dość zasadniczy sytuację w moim życiu
(...).
Studia zostały przerwane na początku drugiego roku,
wkrótce też zacząłem pracować w kamieniołomie razem
z kilku
moimi kolegami ze studiów.
Na tym urywa się w moim życiu okres
studiów polonistycznych i rozpoczyna się okres okupacji
niemieckiej, w której czasie starałem się najpierw dużo czytać i
pisać. Właśnie w tym czasie powstały moje pierwsze młodzieńcze
utwory literackie.
28 września
1958
– ks. Karol Wojtyła został konsekrowany na biskupa.
Z rąk abp.
Eugeniusza Baziaka otrzymałem sakrę biskupią w katedrze na
Wawelu. (...) zostałem wezwany
z łodzi. Zostałem wezwany, ażeby
być biskupem,
w czasie, kiedy byłem na kajakach, można by
powiedzieć – na łodziach. I wcale nie było łatwe to wezwanie,
bo
wypadło w samym środku wędrówki po bardzo trudnej trasie.
Wrzesień, tak jak
i nam, kojarzył się Papieżowi również z rozpoczęciem roku
szkolnego. Ojciec Święty tak wspominał swoje szkolne lata:
Myślą i
sercem wracam do moich rówieśników, kolegów
i koleżanek,
zarówno z lat szkoły podstawowej, jak – może bardziej
jeszcze – z lat szkoły średniej, bo te trwały dłużej. Ja
jeszcze należałem do tego pokolenia, które chodziło do
ośmioklasowego gimnazjum. Wracam też wspólnie
z rówieśnikami
do naszych rodziców, do naszych nauczycieli i do naszych
profesorów. (...)
Mam
osobisty dług wdzięczności wobec polskiej szkoły, wobec
nauczycieli i wychowawców, których pamiętam do dzisiaj i
modlę się za nich codziennie. To, co otrzymałem w latach
szkolnych, do dzisiaj owocuje w moim życiu(...).
Te
wspomnienia z czasów dzieciństwa są bardzo ważne.
I można
powiedzieć, że wszystko w życiu zależy od rodziny, od
szkoły, od rodziców i rodzeństwa, od kolegów szkolnych;
ważne są oczywiście parafia,
różne organizacje młodzieżowe.
SIERPIEŃ
sierpień 1953 –
pierwsza wyprawa z Wujkiem w Bieszczady
Dzieje „środowiska” są poniekąd dziejami różnych
wycieczek i wędrówek,
które wszystkim nam zapadły
głęboko w serce. W tej
dziedzinie zdaje się,
że przełomowy był rok
1953 oraz wielka wyprawa
w Bieszczady. Oczywiście
nie ona jedna.
Do tradycji „środowiska”
należą różne formy
wycieczek i wędrówek
pieszych, rowerowych,
kajakowych,
narciarskich. (…)
Odnowiłem w sobie moje umiejętności turystyczne:
nauczyłem się nocować pod
namiotem,
uczestniczyć w biwakach,
a przy tej sposobności
poznawać nieznane
przedtem uroki polskiej ziemi.
13–16 sierpnia 1991 –
Jan Paweł II przewodniczy Światowym Dniom Młodzieży w
Częstochowie
Jesteście odpowiedzialni, drodzy przyjaciele,
za to orędzie
ewangeliczne, które prowadzi do życia
wiecznego, a zarazem wskazuje
bardziej godne
człowieka bytowanie na ziemi.
Wiele z tego, co będzie jutro, zależy od zaangażowania
się dziś dzisiejszego pokolenia
chrześcijan.
Zależy od waszego
zaangażowania, dziewczęta i chłopcy,
na których wnet spocznie
odpowiedzialność za decyzje,
od których zależeć będą nie
tylko wasze losy,
ale także losy wielu innych
ludzi.
Waszym posłannictwem jest zabezpieczenie
w jutrzejszym świecie obecności
takich wartości,
jak pełna wolność religijna,
poszanowanie osobowego
wymiaru rozwoju, ochrona prawa
człowieka do życia
począwszy od momentu poczęcia
do naturalnej śmierci,
troska o rozwój i umocnienie
rodziny,
dowartościowanie kulturowych
odrębności
dla wzajemnego ubogacenia się
wszystkich ludzi,
ochrona równowagi naturalnego
środowiska.
16-19 sierpnia 2002 –
ostatnia pielgrzymka Jana Pawła II do Polski pod hasłem „Bóg
bogaty w miłosierdzie”.
Orędzie miłosierdzia Bożego zawsze było mi bliskie
i drogie. Historia
jakby wpisała to orędzie
w tragiczne
doświadczenia drugiej wojny światowej.
W tych trudnych latach
było ono szczególnym
oparciem i niewyczerpanym
źródłem nadziei nie tylko
dla krakowian, ale dla
całego narodu.
Było to i moje osobiste
doświadczenie, które zabrałem
ze sobą na Stolicę
Piotrową i które niejako kształtuje
obraz tego pontyfikatu.
LIPIEC
8 lipca
1948 – ks. Karol
Wojtyła zostaje wikarym w parafii Niegowić
Kiedy wróciłem do Krakowa, znalazłem w kurii
metropolitalnej pierwszy przydział pracy – tzw. aplikatę.
(...) Przyjąłem tę
wolę z radością. Najpierw dowiedziałem się,
jak dostać
się do Niegowici, i udałem się tam
w odpowiednim dniu.
(…) Pamiętam, że w pewnym
momencie, gdy
przekroczyłem granice parafii
w Niegowici,
uklęknąłem i ucałowałem ziemię.
Nauczyłem się tego
gestu chyba od św. Jana Marii
Vianneya. W kościele
pokłoniłem się przed
Najświętszym
Sakramentem, a następnie
poszedłem
przedstawić się mojemu proboszczowi.
4 lipca 1958 – ks.
Karol Wojtyła zostaje mianowany przez Piusa XII biskupem
pomocniczym archidiecezji krakowskiej
Zostałem wezwany z łodzi. Zostałem wezwany,
ażeby być biskupem,
w czasie kiedy byłem
na kajakach, można
by powiedzieć – na łodziach.
I wcale nie było
łatwe to wezwanie, bo wypadło
w samym środku
wędrówki po bardzo trudnej trasie.
15 lipca 1992 – Jan
Paweł II przechodzi operację usunięcia łagodnego guza jelita
Wiem także z osobistego doświadczenia,
co to znaczy być
chorym i przebywać w szpitalu
przez dłuższy czas,
i jak można pocieszać
i podnieść na duchu
innych, którym przypada
w udziale
odosobnienie i cierpienie, jak trzeba
się modlić za chorych i
okazywać im szczerą troskę.
CZERWIEC
20 czerwca 1920 – przyszły
Papież został ochrzczony w kościele parafialnym Ofiarowania NMP
w Wadowicach
Kiedy
patrzę wstecz, widzę, jak droga mojego życia,
poprzez
środowisko (...), poprzez parafię, poprzez
moją rodzinę,
prowadzi mnie do jednego miejsca:
do chrzcielnicy w
kościele parafialnym. Przy tej
chrzcielnicy
zostałem przyjęty do łaski Bożego synostwa
i do wiary
Odkupiciela mojego, do wspólnoty Jego Kościoła,
w dniu 20 czerwca
1920 roku.
Chrzest jest
powtórnym narodzeniem, narodzeniem
z wysoka, nie
mniej prawdziwym i realnym
niż narodziny do
życia ziemskiego.
28 czerwca 1967
– arcybiskup Karol Wojtyła zostaje kardynałem
Czerwiec to również miesiąc szczególnie
związany
z papieskimi pielgrzymkami do Polski.
2-10 czerwca
1979
– pierwsza pielgrzymka Jana Pawła II
do Ojczyzny
Kolejne czerwcowe pielgrzymki:
16-22 czerwca
1983
8-14 czerwca
1987
1-9 czerwca 1991
31 maja - 10 czerwca 1997
5-17 czerwca 1999
Papieskie przesłanie do rodaków:
Musicie być
mocni, drodzy bracia i siostry!
Musicie być mocni tą mocą, którą daje wiara!
Musicie być mocni mocą wiary! Musicie być wierni!
Dziś tej mocy bardziej wam potrzeba niż w jakiejkolwiek
epoce dziejów. Musicie być mocni mocą nadziei,
która przynosi pełną radość życia i nie dozwala
zasmucać Ducha Świętego! Musicie być mocni mocą
miłości, która jest potężniejsza niż śmierć.
MAJ
18 maja 1920 – rodzi się Karol
Wojtyła, syn Karola i Emilii
z Kaczorowskich
Jak mi później powiedziano,
urodziłem się po południu między piątą a szóstą. Mniej
więcej w tym samym czasie, tyle że pięćdziesiąt osiem lat
później, zostałem wybrany na papieża.
maj 1929 – Pierwsza Komunia
Święta przyszłego Papieża
To wszystko przypomina mi
moje życie: dzień Chrztu
i dzień Pierwszej Komunii Świętej,
z których nadal przechowuję fotografie. Są to historyczne
chwile w życiu każdego z nas (...). Po latach, kiedy
przegląda się fotografie, odżywa wspomnienie tamtych chwil;
powraca się do tej czystości i radości, jakich doświadczyło
się
w spotkaniu z Jezusem, który z miłości stał się
Odkupicielem człowieka.
14 maja 1938 – Karol Wojtyła zdał
egzamin dojrzałości
Mam osobisty dług
wdzięczności wobec polskiej szkoły, wobec nauczycieli i
wychowawców, których pamiętam do dzisiaj i modlę się za nich
codziennie. To, co otrzymałem w latach szkolnych, do dzisiaj
owocuje w moim życiu.
13 maja 1981 – zamach na życie Ojca
Świętego
To nawet nie była odwaga
(...), ale w chwili, kiedy padałem na placu św. Piotra,
miałem wyraźne przeczucie, że wyjdę z tego. Ta pewność nigdy
mnie nie opuściła, nawet w najgorszych chwilach – bądź po
pierwszej operacji, bądź w czasie choroby wirusowej. Czyjaś
ręka strzelała, ale Inna Ręka prowadziła kulę. Stałem się na
nowo dłużnikiem Najświętszej Dziewicy i Wszystkich Świętych
Patronów. Czyż mogę zapomnieć,
że wydarzenie na placu św.
Piotra miało miejsce w dniu,
w którym od 65 z górą lat
wspomina się w portugalskiej Fatimie pierwsze objawienie się
Matki Chrystusa ubogim wiejskim dzieciom? Wszak we
wszystkim, co mnie w tym właśnie dniu spotkało, odczułem ową
niezwykłą macierzyńską troskę i opiekę, która okazała się
mocniejsza od śmiercionośnej kuli.
KWIECIEŃ
2 kwietnia 2005 – Jan Paweł
II odszedł do domu Ojca w wigilię Niedzieli Bożego Miłosierdzia.
Pragnę raz jeszcze całkowicie
zdać się na Wolę Pana. On Sam zdecyduje, kiedy i jak mam
zakończyć moje ziemskie życie i pasterzowanie. W życiu i
śmierci Totus Tuus przez Niepokalaną. Przyjmując już teraz
tę śmierć, ufam, że Chrystus da mi łaskę owego ostatniego
Przejścia, czyli Paschy. Ufam też, że uczyni ją pożyteczną
dla tej największej sprawy, której staram się służyć: dla
zbawienia ludzi, dla ocalenia rodziny ludzkiej, a w niej
wszystkich narodów i ludów (wśród nich serce
w szczególny
sposób się zwraca do mojej ziemskiej Ojczyzny), dla osób,
które szczególnie mi powierzył -
dla sprawy Kościoła, dla
chwały Boga Samego.
(z Testamentu Jana Pawła II)
7 kwietnia – został
opublikowany testament Ojca Świętego
„Czuwajcie, bo nie
wiecie, kiedy Pan wasz przybędzie” (por. Mt 24, 42) - te
słowa przypominają mi ostateczne wezwanie, które nastąpi
wówczas, kiedy Pan zechce. Pragnę za nim podążyć i pragnę,
aby wszystko, co składa się na moje ziemskie życie,
przygotowało mnie do tej chwili. Nie wiem, kiedy ona
nastąpi, ale tak jak wszystko, również i tę chwilę oddają w
ręce Matki mojego Mistrza: totus Tuus. W tych samych rękach
matczynych zostawiam wszystko i Wszystkich, z którymi
związało mnie moje życie i moje powołanie. W tych Rękach
zostawiam nade wszystko Kościół, a także mój Naród i całą
ludzkość. Wszystkim dziękuję. Wszystkich proszę
o
przebaczenie. Proszę także o modlitwę,
aby Miłosierdzie Boże
okazało się większe od mojej słabości i niegodności.
(z Testamentu)
8 kwietnia - w czasie Mszy
świętej pogrzebowej przyszły Papież kardynał Ratzinger
powiedział:
„Pójdź za mną”. To krótkie
wezwanie Chrystusa można uważać za klucz do zrozumienia
przesłania wypływającego z życia naszego opłakiwanego
i
ukochanego papieża Jana Pawła II. (…)
Dla nas wszystkich pozostaje
niezapomnianą chwilą, gdy w ostatnią Niedzielę Wielkanocną
swego życia Ojciec Święty, naznaczony cierpieniem, ukazał
się jeszcze raz
w oknie Pałacu Apostolskiego i po raz
ostatni udzielił błogosławieństwa "Urbi et Orbi".
Możemy być pewni, że nasz
ukochany Papież stoi obecnie w oknie domu Ojca, spogląda na
nas i nam błogosławi. Tak, błogosław nam, Ojcze Święty.
Powierzamy twoją drogą duszę Matce Bożej, twojej Matce,
która prowadziła cię każdego dnia i zaprowadzi cię teraz do
wiecznej chwały swego Syna, Jezusa Chrystusa, Pana naszego.
Amen".
MARZEC
17 marca 1949 – ksiądz Karol Wojtyła został przydzielony do
parafia św. Floriana w Krakowie. Tam rozpoczął organizowanie
duszpasterstwa akademickiego.
Mogę powiedzieć, że poprzez parafię św. Floriana wchodziłem w
problematykę naszego Kościoła i w życie krakowskiej
archidiecezji. (…) Tam dojrzała jakoś,
w oparciu o doświadczenia
innych, idea zorganizowania
i dostosowania do potrzeb czasu
duszpasterstwa akademickiego. Tam też dojrzewała i kształtowała
się jego forma. Dzięki temu młodzież, ze wszystkimi jej
sprawami, weszła w szczególny sposób w moje życie,
w moje
posłannictwo i posługę.
7- 12 marca 1976 – kardynał Karol Wojtyła głosił rekolekcje
wielkopostne dla papieża Pawła VI i Kurii Rzymskiej.
15 marca 1979 – została ogłoszona pierwsza encyklika Jana
Pawła II Redemptor hominis (Odkupiciel człowieka) poświęcona
chrześcijańskiej antropologii.
Człowiek nie może żyć bez miłości. Człowiek pozostaje dla
siebie istotą niezrozumiałą, jego życie jest pozbawione sensu,
jeśli nie objawi mu się Miłość, jeśli nie spotka się z Miłością,
jeśli jej nie dotknie i nie uczyni w jakiś sposób swoją, jeśli
nie znajdzie w niej żywego uczestnictwa.
31 marca 1985 – Ojciec Święty skierował list apostolski do
młodych całego świata, przyjął młodzież w niedzielę Palmową w
Rzymie i wtedy zrodził się pomysł Światowych Dni Młodzieży
Kiedy w odległym już roku 1985 zapoczątkowałem tradycję
Światowych Dni Młodzieży, myślałem o słowach Apostoła Jana: „Co
było od początku, cośmy usłyszeli
o Słowie życia, co ujrzeliśmy
własnymi oczami, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce
(...) oznajmiamy wam.” W wyobraźni widziałem Światowe Dni
Młodzieży jako czas pełen mocy, w którym młodzi ludzie z całego
świata będą mogli spotkać wiecznie młodego Chrystusa
i uczyć się
od Niego, jak być świadkami Ewangelii wobec innych dziewcząt i
chłopców. Dzisiaj (...) wielbię Boga
i składam Mu dziękczynienie
za dar, jakim są dla Kościoła Światowe Dni Młodzieży. Wzięły w
nich udział już miliony młodych ludzi, którzy z nich czerpali
motywację do chrześcijańskiego zaangażowania
i dawania
świadectwa.
25 marca 1987 – ukazała się encyklika Redemptoris Mater
25 marca 1995 – została ogłoszona encyklika Evangelium vitae
20-26 marca 2000 - podczas Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Jan
Paweł II odbył podróż do Ziemi Świętej: Jordanii, Izraela i
Autonomii Palestyńskiej. W Instytucie Yad Vashem złożył hołd
ofiarom Szoah. Modlił się też pod Ścianą Płaczu.
17 marca 2005 - w Polsce ukazała się ostatnia książka Papieża
„Pamięć i tożsamość”
LUTY
18 lutego 1941 – umarł ojciec Karola
Wojtyły (zanim Karol ukończył 21 lat)
Moje lata
chłopięce i młodzieńcze łączą się przede wszystkim z
postacią ojca, którego życie duchowe po stracie żony i
starszego syna niezwykle się pogłębiło. Patrzyłem z bliska
na jego życie, widziałem, jak umiał od siebie wymagać,
widziałem, jak klękał do modlitwy.
To było najważniejsze w
tych latach, które tak wiele znaczą w okresie dojrzewania
młodego człowieka.
Ojciec, który umiał od siebie wymagać, w
pewnym sensie nie musiał już wymagać od syna. Patrząc na
niego, nauczyłem się, że trzeba samemu sobie stawiać
wymagania i przykładać się do spełniania własnych
obowiązków.
16–27 lutego 1981 – pielgrzymka Jana Pawła II do Azji
(Pakistan, Filipiny, Japonia)
Umiłowani:
wśród trudów, które musimy znosić w naszym chrześcijańskim
życiu, niosąc Chrystusowe światło poprzez całą Azję i dalej,
poprzez świat, popatrzmy dzisiaj na tych żarliwych
męczenników, którzy napawają nas głębokim poczuciem
bezpieczeństwa i nową Nadzieją, gdy mówią: „Ale we wszystkim
tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas
umiłował”. I w tym właśnie zawiera się tajemnica, którą
dzisiaj sprawujemy: miłość Jezusa Chrystusa, który jest
światłością świata.
11 lutego – co roku obchodzony jest Światowy Dzień
Chorego ustanowiony przez Jana Pawła II w 1992 roku.
Zawsze
miałem głębokie odczucie tej prawdy,
że Chrystus jest w
szczególny sposób obecny w ludziach cierpiących (...).
Wiem także z osobistego doświadczenia, co to znaczy być
chorym i przebywać w szpitalu przez dłuższy czas,
i jak
można pocieszać i podnieść na duchu innych, którym przypada
w udziale odosobnienie i cierpienie,
jak trzeba modlić się
za chorych i okazywać im szczerą troskę.
STYCZEŃ
25 stycznia
1979 – pierwsza zagraniczna pielgrzymka Jana Pawła II do
Meksyku
Zostając
biskupem Rzymu i papieżem w tej epoce wędrowców, musiałem i
ja stać się wędrowcem. (…)
Nie, to nie było tak, że
zaplanowałem te podróże czy też zamierzałem odbywać je w
sposób tak systematyczny. Ale myślę, że od pierwszej chwili
była we mnie pewna gotowość. Tak jakbym je nosił w sobie,
jakbym był już przygotowany przez doświadczenie posługi
pasterskiej
w diecezji.
Mówiłem sobie: trzeba pójść tą drogą.
Ale w rzeczywistości
wszystko zaczęło się od tego,
że w Puebli w Meksyku miała
się odbyć III Konferencja Generalna Episkopatu Ameryki
Łacińskiej.
15 stycznia 1995 – spotkanie w Manili w ramach Światowego
Dnia Młodzieży. To wydarzenie przeszło do historii jako
największe zgromadzenie modlitewne w dziejach ludzkości.
Droga
młodzieży Filipin, Azji, Dalekiego Wschodu i całego świata,
stańcie się dla Kościoła, dla waszych narodów i dla całej
ludzkości znakiem nadziei! Bądźcie znakiem nadziei! Niech
wasze światło rozprzestrzeni się
z Manili po najdalsze
krańce ziemi, jak owa „światłość wielka”, która zabłysła w
noc betlejemską. Bądźcie synami
i córkami światłości!
21-25 stycznia 1998 – miała miejsce, uważana za jedną
z
najważniejszych, pielgrzymka Jana Pawła II. Papież spotkał się
z
dyktatorem Fidelem Castro
i zaapelował o respektowanie praw człowieka, wolność i
sprawiedliwość.
6 stycznia 2001 r. – Ojciec Święty, zamykając obchody
Roku Jubileuszowego, zaproponował wszystkim spojrzenie w
przyszłość, ogłaszając list apostolski Novo millennio ineunte.
Symboliczne Drzwi Święte zamykają się za nami, ale żywa
brama, którą jest Chrystus, pozostaje otwarta szerzej niż
kiedykolwiek. Po entuzjazmie jubileuszowych uroczystości nie
wracamy do codziennej szarzyzny. Przeciwnie, jeśli nasze
pielgrzymowanie było autentyczne, pozwoliło niejako
rozprostować nogi przed drogą, która nas czeka.
GRUDZIEŃ
30 grudnia
1963 – papież Paweł VI powołał biskupa Karola Wojtyłę na
stanowisko arcybiskupa metropolity krakowskiego
W Krakowie
zostałem wyświęcony na kapłana w roku 1946, a w dwunastym
roku kapłaństwa konsekrowany
na biskupa. Święceń kapłańskich
udzielił mi śp. książę kardynał Adam Stefan Sapieha, jego
zaś następca,
śp. ks. arcybiskup Eugeniusz Baziak, powołał
mnie jako biskupa pomocniczego na swego najbliższego
współpracownika. Po jego śmierci w czerwcu 1962 roku
zostałem wybrany przez Kapitułę Metropolitalną
na stanowisko
wikariusza kapitulnego i w tym charakterze zarządzałem
archidiecezją krakowską aż do chwili powołania mnie przez
Ojca Świętego na obecne stanowisko.
Wybór mój na to stanowisko traktuję w świetle wiary jako
wolę Boga, bowiem „nikt sam nie bierze sobie tej godności,
lecz ten, kto jest powołany przez Boga”
(Hbr 5,4).
Zdaję sobie (…) dobrze sprawę z tego, czym jest
w Kościele
katolickim, a także w Ojczyźnie naszej prastara stolica św.
Stanisława biskupa i męczennika oraz bł. Wincentego
Kadłubka.
grudzień 1980
r. – Jan Paweł II w liście apostolskim Egregiae virtutis
ogłasza świętych Cyryla i Metodego współpatronami Europy
7 grudnia 1990 – zostaje podpisana encyklika
Redemptoris missio (Misja Zbawiciela)
Kościół
misyjny ze swej natury (.... )Wiara umacnia się, gdy jest
przekazywana.
24/25 grudnia 1999 – Ojciec Święty rozpoczął obchody
Roku Jubileuszowego
Obecny
pontyfikat już od pierwszego dokumentu mówi
o Wielkim
Jubileuszu. (…) Istotnie, przygotowanie do Roku 2000 staje
się jak gdyby jego kluczem. (…) Ludzkość, wbrew wszystkim
pozorom, wciąż oczekuje objawienia się synów Bożych
i żyje nadzieją, jakby
w bólach rodzenia, co kiedyś tak
wymownie przedstawił św. Paweł w Liście do Rzymian.
Wypowiedzi Ojca
Świętego zaczerpnięte są z książki Jan Paweł II - Autobiografia,
wybrała i ułożyła J. Kiljańczyk – Zięba, Kraków 2005.