Jesienią 2008 r., po długiej przerwie, postanowiliśmy powrócić w Bieszczady – niezwykle malowniczy zakątek, zwłaszcza o tej porze roku. Niestety, od rana lało jak z cebra. Zrezygnowaliśmy więc z górskiej wędrówki i razem z naszym przewodnikiem, panem Łukaszem, zwiedziliśmy ruiny zamku w Sobieszowie,

Kamień Leski i co najważniejsze -
słynną cukiernię w LeskuJ.
Mimo że pogoda się nie poprawiała, humory nam dopisywały. Na nocleg pojechaliśmy do domu rekolekcyjnego
w Ustrzykach Górnych. Wieczorem próbowaliśmy się zintegrować „na wesoło”. Oj, działo się… Niektórzy nawet nabawili się kontuzji, ale na szczęście niegroźnych. Po szaleństwach była też pora na refleksję. Jak zwykle dzień wyjazdowy zakończyliśmy słuchając przemówienia Jana Pawła II

(była to kontynuacja naszych
wakacyjnych rozważań).
Niedzielę rozpoczęliśmy Mszą świętą
w miejscowym kościółku. Tego dnia pogoda poprawiła się. Już nie padało, więc zdecydowaliśmy, że zdobędziemy Połoninę Wetlińską. Było przerażająco zimno, wietrznie i wręcz zimowo.

Mimo to wszyscy świetnie się bawili. Niektórzy nawet śpiewali, inni ćwiczyli swoją wyobraźnię we mgle,  a nieliczni próbowali się nawet opalać. Najważniejsze, że Chatka Puchatka została zdobyta! A my wprawdzie zmęczeni, ale z naładowanymi akumulatorami powróciliśmy do Rzeszowa.
            Wyjazd zakończył się wyjątkowo smakowicie, bo po drodze ponownie odwiedziliśmy „Słodki domek” w Lesku. Okazało się, że nawet w niepogodę Bieszczady mają w sobie wiele uroku…

                                                Anna Eberhard i Łucja Homa

        Z przyjemnością mogłam ponownie uczestniczyć w wyjeździe grupy „Przyjaciół Wujka”, która wędruje szlakami Jana Pawła II.

    Tym razem udaliśmy się w Beskid Niski, gdzie zdobyliśmy dwa szczyty: Magurę Wątkowską i Baranie.
Naszymi opiekunami byli: pani Monika Wawrzkowicz, pan Paweł Majewski, pan Piotr Chmielowiec oraz ks. Dariusz Trojnar.

    Podróż zaczęliśmy od modlitwy do św. Krzysztofa o bezpieczną jazdę. Gdy dotarliśmy na miejsce, rozpoczęliśmy wędrówkę na pierwszy szczyt - Magurę Wątkowską (846 m n.p.m). Wspinaczka nie była trudna, zważając na to, jakie góry zdobywaliśmy wcześniej. Na szczycie mogliśmy ujrzeć pomnik postawiony w miejscu, na którym ks. Karol Wojtyła odprawiał kiedyś liturgię. Pan przewodnik poinformował nas, że do dzisiaj odbywają się w tym miejscu Msze św. w rocznice śmierci Jana Pawła II.

Korzystając z okazji, odwiedziliśmy również rezerwat przyrody „Kornuty”, na terenie którego znajdują się fantazyjne wychodnie skalne.

Zwiedziliśmy także wnętrze greckokatolickiej cerkwi w Bartnem.
Pod koniec dnia odbył się konkurs sprawdzający nasze wiadomości o życiu Jana Pawła II, wygrała grupa Pauliny. Zwycięzcy w nagrodę otrzymali oryginalne koszulki „Przyjaciół Wujka”.

W drugi dzień wędrowaliśmy po terenie Magurskiego Parku Narodowego i najwyższym szczytem, jaki zdobyliśmy, było Baranie
(z wysoką wieżą widokową).

     Po drodze odwiedziliśmy trzy cmentarze wojenne, na których spoczywali żołnierze polegli w czasie pierwszej wojny światowej. W tym dniu podczas wędrówki towarzyszyli nam absolwenci, którzy postanowili nawet po skończeniu szkoły kontynuować „wujkowe” wyprawy w góry.

Oczywiście każdego dnia uczestniczyliśmy we Mszy św., którą odprawiał nasz duchowy opiekun ks. Dariusz Trojnar. Do Rzeszowa wróciliśmy zmęczeni, ale zadowoleni. Teraz z niecierpliwością oczekujmy kolejnej wycieczki.
                                                                                Klaudia Gaweł
Zobacz więcej zdjęć

       W moich planach wakacyjnych, już po raz trzeci nie mogło zabraknąć wyjazdu
z „Przyjaciółmi Wujka”. W tym roku wybraliśmy się w Bieszczady - do Zatwarnicy, skąd wyruszaliśmy na górskie wyprawy. Przemierzaliśmy szlaki śladami naszego ukochanego Ojca Świętego Jana Pawła II, pogłębiając Jego naukę.

                     Każdy dzień rozpoczynaliśmy
i kończyliśmy wspólną modlitwą czy śpiewem przy ognisku. Oczywiście nie mogło też zabraknąć codziennej Mszy Świętej, odprawianej przez towarzyszącego nam ks. Dariusza Trojnara w najróżniejszych miejscach: drewnianych bieszczadzkich kościołach, na górskich polanach czy przy napotkanych kapliczkach.

             Wróciliśmy szczęśliwi, czując bliskość Boga i Jana Pawła II,
który towarzyszył nam w naszych wędrówkach.

Nie cierpię zimy! W tym czasie mogę sobie co najwyżej pozwiedzać wnętrze starej, drewnianej szafy, której jedyną atrakcją są wszędobylskie mole. Na szczęście nadeszła wiosna, a wraz z nią długi majowy weekend. Nie trzeba chyba nikomu tłumaczyć, że oznacza to wyjazd z Wujkami na majówkę.

Tej pamiętnej soboty, kiedy opuszczaliśmy Rzeszów, posępne drzwi szafy otwarły się z hukiem, a silna dłoń mego właściciela pochwyciła mnie w stalowym uścisku.
     - No, stary! - powiedział profesor Chmielowiec. - Czeka na nas kolejna wspaniała przygoda! I to do tego w doborowym towarzystwie.
      Trudno się z tym nie zgodzić, Wujkowe wyjazdy zawsze przyciągały najróżniejszych ciekawych ludzi. Tak było i tym razem. Co mnie zaskoczyło, gdy dotarliśmy pod szkołę, to fakt, że gdzie nie spojrzeć tam stał ktoś z II LO. Zauważyłem tylko cztery osoby z młodszych roczników i oczywiście trójkę opiekunów, tym razem samych panów profesorów: Chmielowca, Majewskiego i Sołtysa.
        Podróż do Krościenka upłynęła spokojnie. Ktoś tam brzękał na gitarze, inny opowiadał głupie dowcipy. Tu i tam rozlegał się szelest rozwijanego papieru śniadaniowego lub papierków po cukierkach. Mój właściciel słuchał muzyki ale mnie nie dał posłuchać nawet na chwilkę! Zupełnie zapomniał, że ja tez lubię Green Day'a! Ech, ciężki jest los parasola. Zdziwieni? A niby kto, według was, miałby to pisać? Krawat? Nie rozśmieszajcie mnie!

Wreszcie dotarliśmy na miejsce, skąd rozpoczęliśmy naszą wspinaczkę na Lubań. Na początku natknęliśmy się na bardzo interesujący pomnik. Przypominał trochę krzak przerośniętych cierni. Nikt nie miał pojęcia, czego jest on symbolem, dopiero malutka płaskorzeźba położona nieopodal tego żelaznego molocha poinformowała nas, że to na cześć żołnierzy, którzy zginęli w obronie Polski Ludowej. W życiu bym się nie domyślił!
Po chwili pomnik został już za nami, a nasze spojrzenia zatopione były w horyzoncie, na którym mieliśmy nadzieję ujrzeć szczyt.

Dopiero w marszu, patrząc na te wszystkie, coraz bardziej zmęczone i smagane gałązkami twarze, z pajęczyną zaplątaną we włosy odkryłem jaśniejszą stronę bycia parasolem. My parasole nie musimy chodzić, my jesteśmy noszone. Dlatego ze złośliwym uśmieszkiem patrzyłem, jak niektórzy wyciągali rozpaczliwie swoje nogi w górę, by odpoczęły.
Dzień upłynął spokojnie na rozmowach dokończonych o wszystkim i o niczym. Niektórzy też turlali się z górki, by odciążyć nieco umęczone stopy. Wieczorem ujrzałem dobrze mi znany obrazek z zeszłego roku - nasz ośrodek w Ochotnicy Górnej. Dobre pierwsze wrażenie psuje troszkę znajdująca się przed frontem budynku obora, ale wnętrze rekompensuje całkowicie ten niewielki zgrzyt estetyczny. Oferuje ono bowiem wszystko, co potrzeba zmęczonemu turyście, nawet jeśli, tak jak ja, ma trochę odmienny kształt: od wygodnego łoża, poprzez stół pingpongowy po wyśmienite jedzenie i fenomenalna herbatkę.
            Nie wiem czy wiecie, ale parasole mają fantastyczny słuch, lepszy nawet niż nauczyciele! Dlatego nie było dla mnie żadna tajemnicą, to co działo się w ośrodku, choć nie wyściubiłem rączki z pokoju. Gdzieś w jadalni brzdękał tercet strunowo-dęty: dwie gitary i harmonijka ustna, zaś w kuchni gotowała się woda na herbatę, a nad tym wszystkim dominował stukot piłeczko pingpongowej.

      Drugi dzień rozpoczął się Mszą Świętą w zabytkowym, drewnianym kościółku. Później odwiedziliśmy grób ks. Józefa Tischnera, który szczególnie ukochał sobie Gorce i spędzał tu każdą wolną chwilę.

       Niedziela obfitowała w niespodzianki, bo na szlaku często towarzyszył nam śnieg i mgła. Mgła była gęsta jak zupa mleczna, a drzewa i kwiaty wzdłuż szlaku wyglądały w niej tak surrealistycznie, że zaczęły powstawać przerażające opowieści o morderczych, ludożerczych wręcz bukach czy krokusach. Straszne bujdy, ale każdy parasol wie co robi "biol-chem" z człowiekiem.

        Tym, którym umysłu nie zaprzątały roślinki, trenowali swoje szare komórki próbując uratować jak najwięcej krasnoludków z rąk podłej Królewny Śnieżki, czyli usiłowali rozwiązać zagadki logiczne, które Borsuk przywiózł z Olimpiady matematycznej. Ja z nim i większego problemu nie miałem. W końcu parasole to najwięksi matematycy na ziemi, zaraz po wielbłądach i borsukach, ale przyjemnie było popatrzeć jak ludzie wysilają się próbując odkryć oczywiste rozwiązanie.
Gdy schodziliśmy z Turbacza urządziliśmy sobie nieoficjalne mistrzostwa szkoły w wywrotkach na błocie. Nie koronowanym królem został Helu zaliczając według różnych sposobów punktacji od 3 do 6 upadków. Jednak specjalna nagroda należy się mojemu właścicielowi, który jako jedyny potknął się na prostej drodze, w dodatku na suchym gruncie. Ha! Pokazał tym wszystkim młodzieniaszkom prawdziwą klasę i mistrzostwo. Jestem z niego taki dumny, choć przyznam się, że przywitałem wtedy Matkę Ziemię przepiękną wiązanką, wcale nie kwiatów.

  W ostatnim dniu zdobyliśmy Wysoka. I to jak zwykle bywa, choć szczyt ten jest teoretycznie najniższy, była to najbardziej męcząca wspinaczka. Ale za to te widoki ze szczytu...
            Muszę się wam przyznać, że jestem trochę magiczny. Niektórzy zwą takie przedmioty artefaktami. Otóż ja jestem artefaktem zaklinającym dobrą pogodę i co ciekawe to naprawdę działa! Wszyscy zapowiadali nam obfite opady przez cały weekend, a tymczasem nas zmoczyło tylko troszkę w ostatni dzień. Deszcz był tak słaby, że niektórzy nawet nie wyciągnęli specjalnych peleryn na takie okazje.
            Droga powrotna upłynęła nam wszystkim w bardzo dobrych humorach, choć stanowczo za szybko. Niektórzy mieli problemy ze zużyciem prowiantu, w który zaopatrzyli się na podróż. Szybko jednak znaleźli chłonny rynek zbytu w osobach opiekunów. Jak można się domyślać, mnie nie poczęstowali. Parasol się zastanawia, po co ma służyć człowiekowi, jeśli on potem w ogóle nie pamięta i nie okazuje mu żadnej wdzięczności!
            Po powrocie do domu usłyszałem tylko:
             - Przeżyliśmy tam wiele, co nie stary?
           I gdy chciałem mu odpowiedzieć: "Nie ma zmartwienia, koleś", ten wrzucił mnie do szafy i zatrzasnął drzwi. No cóż, mam teraz o czym opowiadać moim przyjaciołom molom i już zacząłem ładować akumulatory odpędzania niepogody na wakacje!

Zobacz więcej zdjęć                                                    Wojciech Leśniak